Unha lingua feble e moribunda

Primero, disculparme porque muchos de mis lectores no entenderán este post, pero creo que tengo la obligación de escribir sobre este tema en gallego y además nunca está de más leer de vez en cuando en otro idioma y menos en uno tan bonito como lo es el gallego.

Dicir que me considero tan galega como calquera a pesares de non ser nada en Galiza. Paréceme incrible que aínda hoxe se escoite a moitos sectores dicir que a ver porque os seus nenos teñen que ter o 50% das asignaturas en galego, que o galego non serve para nada, que logo os nenos non saberán falar castelán,...

Se saísen á rúa decataríanse de que a maioría dos galegos non fala galego e que moitos nin sequera saben falalo. Creo que é absurdo deixar de aprender un idioma polo mero feito de ser minoritario. O fin e ó cabo é un idioma e ademáis é o noso, o que nos fai diferentes, o que nos recorda de onde vimos. Deixar de aprender galego sendo galgo é como renunciar á nosa historia, como renegar das nosas orixes.

Por outra banda, os nenos son capaces de falar catro e cinco linguas sen problema, polo que aínda que estuden o 50% das materias en galego non por iso deixarán de saber falar castelán.

Por iso digo que deixemos de ser hipócritas, que as novas xeracións falen galego é un orgullo proque é a nosa lingua: e o castelán falarano de todos modos, posto que é a lingua do Estado.

Se imos a Austria e lle dicimos que deixen de falar alemán porque o inglés lles abre máis portas, tomárannos por tolos. A ver se aprendemos un pouquiño dos nosos veciños, que nos levan unha gran vantaxe.

servido por cristorres 2 comentarios compártelo